آفتاب روی کوه های شمالی افتاده بود، هوا شفاف ميزد و آبیِ آسمون به وضوح بيدار شده بود، تا ساعت 2 وقت داشتم، ديشب با احمد تا داروخونه رفتم تا يه مقدار خريد کنم، هوا خنک بود، و بادِ سردی می وزيد، درست مثلِ پادگان، اما توی پادگان سردیِ هوا فرق داشت، يه جور حالتِ زننده توش بود، يه جور بی اختياری، اجبارِ مدامِ تمام لحظه ها، به غير از لحظه هايی که قدم زنان به سمتِ بوفه ی محقرش ميری. احمد از برنامه ی عيدش می گفت، از اينکه اين سفری که براش مهيا شده رو از دست خواهد داد و به دنبالِ سفرِ ديگه ای بود، اين بچه دلش آروم و قرار نداره، شايد بشه گفت به مراتب از من پايمرد تر باشه، به هر حال پياده رویِ کوتاهِ ما تا داروخونه کمتر از نيم ساعت طول کشيد، آفتاب در حال غروب کردن بود، و من غروب های پادگان رو توی ذهنم مرور می کردم، غروب هايی بی نظير با هوای زلالِ منطقه ی «پاسداران»، کوهستانِ برف آلود و ذراتِ آفتابِ پاشيده روی آجرهایِ تيکه پاره ی زمين که من رو به يادِ غروب های «رينه» می اندازه، رينه ی روزهای حياتِ بابا بزرگ، رينه های آب تنی توی حوضِ کوچيکِ ذوزنقه ای، لحظه های ترديد ميان پريدن ميانِ حوض يا تسليمِ ترسِ سردی آب، چطور می توان از خاطر برد، هنگامِ غروب وقتی آفتاب از پشتِ کوهستان به روی روستاهای آنسوی دره می دويد،

 آن پايين هميشه «نياک» بود با گنبد نقره فامَش، کمی آنسو تر «گيلاس». «ايرا» به زحمت پشت تيغه ی کوه پنهان شده بود اما ما می ديدمش و بالای سرِ همه ی آنها، روستای کوچکِ «نوا» می زيست،

 " زيبا ترين چشم اندازِ تمامِ لاريجان"  اين رو بابابزرگ می گفت، و وقتی می گفت خوب می خنديد، نفهميدم دليل خنده اش چه بود، چه رازی ميان زيبايی افق نگاهِ روستای بالا دست و فرجامِ غروب پنهان شده بود که پيرمردِ خوش ذوق را اينچنين به خنده وا می داشت

همه اينها توی پادگان رخ می دهد، پس از پايانِ زمانِ نظافت، وقتی اطوارهای خورشيد روی دماوند نقش می کشيد، پاک يادم رفت بگويم که از ايوانِ محقرِ آسايشگاه مان نمای تميزی از دماوند ديده می شود، اينگونه است که وقتی آسمانِ باختران به سرخی می رود، چشمانِ دلواپسِ من بی اختيار به شرقِ بعيد چشم می دوزد تا بلند ترينِ کوه را رصد کند، همانجا که به زيرِ پايش، روستایِ کودکی ام بی هيچ تزويری لميده است و من به آن مي انديشم، به تخيل مردِ نقاش که اينچنين شيدايي به من آموخت

احمد از اين دو هفته می گويد و لحظه های سختی که می گذرند و لحظاتی که هنوز باقی اند تا رخ بنمايند!! و من با او خدا حافظی می کنم،

هنوز از توی رختخواب بيرون نيومدم، با خودم خلوت ميکنم، هوس می کنم آروم لباس بپوشم تا مامان رو از خواب بيدار نکنم و قدم زنان تا نانوايی برم و نونِ سنگگِ داغ بهانه ی خوبيه، کافيه به احمد هم خبر بدم تا اين شوقِ نوظهور تکميل بشه،

هوا هنوز سرده، زمستونه هنوز، هرچند که تا رسيدنِ بهار کمتر از دو هفته مونده و قباحتِ سرما به ستوه اومده، نشاطِ خاصی توی هوا موج ميزنه، با اين حال احمد با بی حاليِ زايدالوصفی همراهِ من توی اين پياده رویِ کوتاه ميشه و من ناخودآگاه نقشِ مقابل رو به عهده می گيرم!! به هر حال بعد از خريدِ يه سطل ماست و يه بطری شير اين احساس رو به من ميده که هنوز هم کارهای مهمی از دست من بر مياد، هرچند که 24 ساعت مهلت دارم بيرونِ ديوار ها باشم،

مامان به رسمِ قديم تر ها داره املت درست ميکنه، بابا هنوز از سفر برنگشته و من و مامان دوتايی صبحانه می خوريم، مامان حالا تنهاتر شده، امير که ديگه کاملا مستقل شده و من هم ياد آورِ بوی قرمه سبزی هستم!! بابا هم اگه تهران باشه ديروقت مياد خونه، با اين حساب نبايد بابتِ ديدنِ مسلسل وار سريال های شبکه های معززِ ماهواره ای به مامان خرده گرفت، هرچند که من از پسِ اين کار به درستی بر نمی يآم و بعضاً دلخوری هايی رو ايجاد می کنم

به هر حال پايانِ صبحانه به معنای آغازِ مرتب کردنِ وسايلم هست، شستنِ کلاه، سفت کردنِ دکمه های پيرهنِ مقدسِ!!! «نظام» و جمع و جور کردنِ لباس ها، بعد از اون با خيالِ راحت مثلِ آدمی که ديگه کار چندانی نداره می شينم و اينها رو می نويسم، تا تو بخوانيش، اما حتی اگه خوانده هم نشود، اينجا توی اين پستویِ تاريک کلمات زنده اند و خاطره ی يک گشتِ دلپذير رو توی ذهنِ روايت گرِ ايام بازگو می کنند

پی نوشت: از خودم می پرسم، چطور می شود فراموش کرد آن روز ها را